Origin story

Mijn verhaal:

Als kind was ik al gek op paarden, alleen al in hun aanwezigheid zijn maakte me rustig. Zodra ik op paardrij les mocht was ik vaak op de manege te vinden en ik vond ook snel een verzorgpony, Chrisley een onbeleerde boeren Shetlander die tussen de koeien stond. Deze pony heb ik zelf beleerd, eerst in de stal erop gaan zitten en daarna zonder zadel dwars tussen de koeien door.

Zoals je hoort ben ik opgegroeid in een dorp.

Toen ik ongeveer 12 jaar was kreeg ik last van depressies en ik heb jarenlang therapieen moeten volgen die niets voor mij uithaalde, gelukkig had ik altijd de paarden nog, die vroegen niet om uitleg.

Er is een therapeut geweest waar ik wel wat aan gehad heb waar ik mijn levensverhaal een keer aan verteld heb en me besefte dat ik heel veel hiervan nog nooit uitgesproken had. Er woorden aan geven gaf mij inzicht wn overzicht en ik kreeg weer een blik op de toekomst.

Verder vond ik niet wat ik zocht in hulpverlening en ik zakte door de nadruk op die negativiteit nog verder weg in depressies en werd een enorme binnenvetter, want alles wat ik zei kon tegen me gebruikt worden… De jaren daarna gingen niet zoals het moest, ik begon ooit op het gymnasium maar ben afgezakt naar de havo en uiteindelijk zonder diploma school verlaten.

Het interesseerde me niets. In mijn 20er jaren ging het op en af en na een heel traject met uiteindelijk ook nog medicatie waardoor ik me niet meer als mezelf voelde, besloot ik te stoppen met de hulpverlening op alle vlakken, geen gesprekken meer, geen medicijnen, geen polonaise meer aan mijn lijf.

Het besef kwam dat ik zelf de enige was die mij kon helpen, niemand anders kon dit voor mij oplossen. En ik ging keihard aan de slag met af en toe een aai over mijn bol en af en toe een schop onder mijn hol 😉. Het ging met vallen en opstaan.

Ik heb mezelf leren reguleren en naar mijn lichaam luisteren en op tijd rust te nemen, in combinatie met de paarden (die hier direct op reageren) is dat me aardig gelukt.

Er gebeuren nu eenmaal dingen in je leven, zo heb ik zelf ook de nodige dingen meegemaakt die mij klein hadden kunnen krijgen, maar ik sta er nog, weliswaar gewond maar met een lach op mijn gezicht en een open hart. Dat is denk ik belangrijk, om na het vallen weer op te staan en ook weer te kunnen lachen en genieten van de mooie dingen in het leven.

Mijn missie is om mensen te helpen zichzelf te helpen, door weer in contact te komen met het lichaam, even weg van de gedachtes, even te stoppen met rennen en de pijn aan te kijken want dat is alles waar het om vraagt, even gezien en gevoeld te worden om het daarna weer los te kunnen laten zonder dat je in het hele verhaal hoeft te gaan.

Afgelopen jaar heb ik een coachingsopleiding afgerond en ik merk dat ik juist door open te blijven staan, mijn gevoeligheid ineens een van mijn sterkste punten geworden is in plaats van het zwakst en als ik samenwerk met de paarden komt dat het best tot zijn recht.

Nou lang verhaal kort dat is dus waardoor ik tot mijn naam The Wounded Healer ben gekomen met als ondertitel from source to horse.